BirdLife Hordaland

Heldigvis hadde me ein plan B på lur: ein gåtur med god utsikt over sjøen. Heile 14 turlystne og sosiale deltakarar møtte opp på parkeringsplassen i Tussavikjo. Det var ein solid gjeng som la i veg i eit roleg tempo rundt den flotte Neseløypa. Sjølv om me ikkje fekk reisa ut i båt, var det mange flotte plassar langs stien med stort potensial for fugl.

Hovudfokuset på turen låg naturleg nok på sjøfuglane, men me fekk òg med oss nokre fine opplevingar med småfugl i vegetasjonen langs stien. Her noterte me oss mellom anna gransongar, jernsporv og stillits. Turen baud på ypparlege høve til læring og deling av kunnskap. Praten sat laust, og me tok oss god tid til gode samtalar om korleis ein i praksis skil storskarv frå toppskarv, og sildemåse frå svartbak – artar me alle var heldige å få sjå undervegs.

Like før matpausen fekk me oss ei lita, og for oss fuglefolk nokså uvelkomen, overrasking. Brått smatt det ein mink ut av ei steinrøys like ved. Som innført art og ein nådelaus trugsel mot bakkehekkande sjøfugl, er dette eit dyr me i BirdLife helst skulle sett heilt fjerna frå den norske faunaen. Sjølve observasjonen var i grunnen litt uventa, då det etter kvart har vorte langt vanlegare å treffa på oter enn mink langs kysten i dette området.

Det verkelege høgdepunktet for dagen kom då delar av følgjet vende kikkertane mot sjøen på akkurat rett tidspunkt. Der kom det flygande ein liten blandingsflokk med polarsniper og steinvendarar som trekte mot sør i høg fart. Ein god demonstrasjon av hausttrekket i praksis, og eit godt plaster på såret for at me måtte leggja turen til land i staden for på kjøl.